|
نمی خواهم بمیرم
نمی خواهم بمیرم،
با Ú©Ù‡ باید Ú¯Ùت؟
کجا باید صدا سر داد؟
در زیر کدامین آسمان،
روی کدامین کوه؟
Ú©Ù‡ در ذرات هستی ره برد توÙان این اندوه
Ú©Ù‡ ازاÙلاک عالم بگذرد پژواک این Ùریاد!
کجا باید صدا سر داد؟
Ùضا خاموش Ùˆ درگاه قضا دور است
زمین کر، آسمان کور است
نمی خواهم بمیرم، با Ú©Ù‡ باید Ú¯Ùت؟
اگر زشت و اگر ریبا
اگر دون واگر والا
من این دنیای Ùانی را
هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم
به دوشم گرچه بار غم توانÙرساست
وجودم گرچه گرد آلود سختی هاست
نمی خواهم از اینجا دست بر دارم!
تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته ست.
دلم با صد هزاران رشته، با این خلق
با این مهر، با این ماه
با این خاک، با این آب...
پیوسته ست.
مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست
هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.
جهان بیمار و رنجور است .
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش بر ندارم نا جوانمردی ست.
نمی خواهم بمیرم تا Ù…Øبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را براÙروزم، بیÙروزم
خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش پای Ùرداهای بهتر Ú¯Ù„ بر اÙشانم
Ú†Ù‡ Ùردائی، Ú†Ù‡ دنیائی!
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است...
نمی خواهم بمیرم، ای خدا!
ای آسمان!
ای شب!
نمی خواهم
نمی خواهم
نمی خواهم
مگر زور است؟!
|
