|
در آن ستاره كسيست
كه نيمه شبها همراه قصههاي من است
ستارههاي سرشك مرا، كه ميبيند
به رمز و راز و نگاه و اشاره ميپرسد
كه آن غبار پريشان چه جاي زيستن است؟
در آن ستاره كسيست
كه در تمامي اين كهكشان سرگردان
چو قتلگاه زمين، دوزخي نديده هنوز
چنين كه از لب خاموش
اشك او پيداست
ميان دوزخيان نيز، كارگاه قضا
شكستهبالتر از ما نياÙريده هنوز!
در آن ستاره كسيست
كه نيك ميبيند
نه سرخي Ø´ÙÙ‚ØŒ اين خون بيگناهان است
كه همچو باران از تيغهاي كين جاريست
نه بانگ هلهله، Ùرياد دادخواهان است
كه شعلهوار به سرتاسر زمين جاريست
نه پايكوبي و شادي كه جنگ تن بهتن است
همه بهانه دين Ùˆ Ùسانه وطن است
شرار Ùتنه درين جا نميشود خاموش
كه تيغها همه تازه است و كينهها كهن است.
هجوم ÙˆØشي اهريمنان تاريكيست
ز بام و در، كه به خشم و خروش ميبندند
به روي شبزدگان روزن رهايي را
سيهدلان سمتگر به قهر تكيه زدند
به زير نام خدا مسند خدايي را
چنين كه پرتو مهر
به خانه خانه اين ملك ميشود خاموش
دگر به خواب توان ديد روشنايي را
ميان اين همه جان به خاك غلتيده
چگونه خواب و خورم هست؟! شرم
ميكشدم
چگونه باز Ù†Ùس ميكشم، نميدانم.
چگونه در دل مردابهاي Øيرت خويش
صبور و ساكت و دلمرده، زنده ميمانم؟!
شبانگهان كه صÙير گلوله تا دم صبØ
هزار پاره كند Ù„Øظه Ù„Øظه خواب مرا
خيال Øال تو، اي پاره پاره Ø®Ùته به خاك
به دست مرگ سپارد توان و تاب مرا
تنت، كه جاي به جا، چشمه چشمه خون شد
به رنگ چشمه خون كرد Ø¢Ùتاب مرا
در آن ستاره كسيست
كه جز نگاه پريشان او درين ايام
كسي نميدهد از آسمان جواب مرا
به سنگ Øادثه، گر جام هستي تو شكست
Ùروغ جان تو با جان اختران پيوست
هميشه Ø±ÙˆØ ØªÙˆ در روشني كند پرواز
هميشه هر جا شمع و چراغ و آينه هست
هميشه با خورشيد
هميشه با ناهيد
هميشه پرتويي از چهره تو تابد باز
در آن ستاره كسيست
كه نيك ميداند
سپيدهدمها شرمندهاند از اين همه خون
كه تا گلوي برادركشان دلسنگ است
يكي نميبرد از ميان خبر به خدا
كه بين امت پيغمبران او جنگ است
يكي نميكند از بام كهكشان Ùرياد
كه جاي مردم آزاده در زمين تنگ است
در آن ستاره كسيست
چون من، نشسته كنار دريچه، تنهايي
دل گداختهاي، جان ناشكيبايي
كه نيمه شبها همراه غصههاي من است
در آن ستاره، من اØساس ميكنم، همه شب
كسي به ماتم اين خلق، در گريستن است.
|
